Αφιέρωμα Αλεξανδρούπολη: Τρεις ημέρες για το πλάνο που έλειπε

Αφιέρωμα Αλεξανδρούπολη: Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ με τον Μιχάλη Κοντιζά. Τρεις ημέρες ανάμεσα στον Φάρο, το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης, τα κάστρα του Άβαντα και τις θαλασσινές διαδρομές της Μάκρης. Από την αρχαία Ζώνη και το Σπήλαιο του Κύκλωπα έως την Παναγία Κοσμοσώτειρα στις Φέρες και το Δέλτα του Έβρου, τα αξιοθέατα της Αλεξανδρούπολης και της γύρω περιοχής γίνονται οι σταθμοί μιας αναζήτησης. Μαζί τους έρχονται το Φαρούκ, οι γεύσεις του Έβρου και οι άνθρωποι της πόλης. Έχουμε συμφωνήσει να βρούμε το τελευταίο πλάνο πριν από την αναχώρηση. Μόνο που η λήψη που τελικά θα μας σταματήσει είναι εκείνη που παραλίγο να πετάξουμε.

«Αυτό δεν μας χρειάζεται».

Είναι το τελευταίο βράδυ. Στην οθόνη περνά μια λήψη που αρχίζει στραβά. Ακούγεται ένας σύντομος θόρυβος και κάποιος μιλά έξω από το κάδρο. Πάω να προχωρήσω στο επόμενο αρχείο.

«Μισό. Άκου τι λέει».

Πατάμε ξανά από την αρχή. Ύστερα κοιταζόμαστε. Τρεις ημέρες ψάχναμε το τέλος σε οχυρά, μνημεία και στον ορίζοντα. Τώρα κανείς δεν θέλει να πατήσει το επόμενο.

Για να καταλάβεις γιατί, πρέπει να γυρίσουμε στο πρωί που θεωρούσα όλη αυτή την υπόθεση εύκολη.

Αξιοθέατα Αλεξανδρούπολης: τρεις ημέρες για το πλάνο που έλειπε

Πρώτη ημέρα. Ο Φάρος μάς βάζει το δύσκολο

Ο Φάρος της Αλεξανδρούπολης στέκεται πάνω από την παραλιακή, λευκός και ευδιάκριτος. Από το 1880 φωτίζει τη θάλασσα. Κάτω του συναντιούνται περαστικοί, παρέες και ταξιδιώτες που έχουν μόλις φτάσει. Το σιντριβάνι ακούγεται πίσω από τις κουβέντες.

Δείχνω τον πύργο. «Εδώ. Ωραίο φως, θάλασσα, Φάρος. Το τέλος το έχουμε».

Ο άνθρωπος που κρατά την κάμερα δεν την ανοίγει ακόμη. «Αυτό είναι η αρχή. Ήρθαμε στην Αλεξανδρούπολη. Με τι θα φύγουμε;»

Βάζουμε έναν κανόνα. Το τελευταίο πλάνο θα κρατά λίγα δευτερόλεπτα και θα εξηγεί γιατί άξιζε αυτό το ταξίδι, χωρίς να χρειάζεται να σταθώ μπροστά και να το πω. Στο κινητό μου γράφω «μέχρι την αναχώρηση». Τρεις ημέρες μοιάζουν άφθονες.

«Ωραία», λέω. «Θα βρούμε το πιο εντυπωσιακό σημείο».

Η ομάδα συμφωνεί να ξεκινήσουμε. Δεν συμφωνεί ακόμη ότι αυτό είναι η απάντηση.

BNB Alexandroupolis. Το πρώτο σχέδιο απλώνεται στο τραπέζι

Πριν πάρουμε τους δρόμους, έχουμε αποσκευές, φορτιστές και ένα πρόγραμμα που στο χαρτί δείχνει πολύ πιο εύκολο. Η BNB Alexandroupolis, με τον Κωνσταντίνο Ντακοζούδη και έδρα στη Λεωφόρο Δημοκρατίας 384, μας φέρνει στην πρακτική πλευρά του ταξιδιού: τη διαχείριση τουριστικών καταλυμάτων στην Αλεξανδρούπολη και την οργάνωση της βάσης από την οποία θα αρχίσουν οι διαδρομές μας.

Απλώνουμε τις σημειώσεις. Σήμερα η πόλη. Αύριο μια παράκαμψη προς τον Άβαντα και μετά δυτικά, στη Ζώνη και στη Μάκρη. Την τρίτη ημέρα ανατολικά, στις Φέρες και στο Δέλτα.

Στριμώχνω άλλη μία στάση στο χαρτί.

«Τη διαδρομή θα την κάνουμε ή θα τη διπλώσουμε να χωρέσει;»

Σβήνω την προσθήκη. Συμφωνούμε να κοιτάμε μαζί την ώρα και να αφήσουμε τη δεύτερη ημέρα να φτάσει στη Μάκρη χωρίς ατελείωτες επαναλήψεις λήψεων. Στο λιμανάκι θέλουμε να φτάσουμε όσο η συγκεκριμένη πλευρά του κάδρου κρατά ακόμη το φως. Το σημειώνουμε πριν φύγουμε. Βάζω την πρώτη υπογραφή κάτω από το σχέδιο. Θα έπρεπε να θυμάμαι αυτή τη συμφωνία.

Περισσότερα για BNB Alexandroupolis

Εθνολογικό Μουσείο Θράκης. Ένα όνομα λείπει από το κάδρο

Στην 14ης Μαΐου 63, η πρόσοψη του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης μας σταματά πριν περάσουμε την πόρτα. Το πέτρινο κτίριο του 1899 στεγάζει από το 2002 έναν χώρο αφιερωμένο στη ζωή και στον πολιτισμό της Θράκης.

Μέσα, εργαλεία, φορεσιές και σκεύη φέρνουν μπροστά μας καθημερινές δουλειές που δύσκολα χωρούν σε μια μεγάλη ιστορική αφήγηση. Πλησιάζω ένα αντικείμενο και κοιτάζω πρώτα τη χρήση του. Μετά ψάχνω τον άνθρωπο. Ποιος το κρατούσε; Σε ποιο σπίτι επέστρεφε; Ποιον περίμενε στο τέλος της ημέρας;

«Αυτό θα μπορούσε να είναι το τέλος», λέω. «Ένα αντικείμενο που μας φέρνει κοντά σε κάποιον που δεν γνωρίσαμε».

«Και πώς θα φανεί αυτή η σκέψη χωρίς να την εξηγήσεις;»

Δεν έχω απάντηση. Κρατώ την εικόνα, αλλά δίπλα στην πρώτη μου επιλογή βάζω ένα ερωτηματικό. Το μουσείο έχει ήδη αλλάξει την αναζήτηση: αρχίζω να προσέχω ποιος βρίσκεται πίσω από όσα βλέπουμε.

EVROSHOP. Η Θράκη δεν χωρά στο «θα πάρω κάτι μικρό»

Από τα παλιά σκεύη περνάμε σε γεύσεις που μπορούν να φτάσουν στο δικό μας τραπέζι. Στο EVROSHOP του Αρίωνα Βαραγιάννη, στην Κουντουριώτη 13, τα παραδοσιακά προϊόντα του Έβρου φέρνουν τη συζήτηση στους παραγωγούς, στην προέλευση και στη χρήση κάθε επιλογής. Μέλι, ταχίνι, ζυμαρικά και γεύσεις για το σπίτι συνυπάρχουν με μεταξωτά του Σουφλίου και ιδέες για δώρα.

Ανακοινώνω ότι θα πάρουμε κάτι μικρό για τον δρόμο. Λίγο αργότερα προσπαθούμε να βάλουμε την τσάντα δίπλα στον εξοπλισμό. Δεν χωρά.

«Ο δρόμος που έλεγες πόσα χιλιόμετρα είναι;»

Μετακινούμε πράγματα και γελάμε. Κρατάμε όμως και μια χρήσιμη σκέψη: μια γεύση ταξιδεύει μαζί σου, ενώ η ιστορία του ανθρώπου που τη φτιάχνει δεν φαίνεται πάντα στο βάζο. Οι ερωτήσεις του μουσείου μάς έχουν ακολουθήσει ως εδώ. Το σημειώνω αντί να προσθέσω ακόμη ένα υποψήφιο τέλος.

Περισσότερα για EVROSHOP

Στροφή Εγνατία. Η πρώτη απάντηση έρχεται και φεύγει

Επιστρέφουμε στην παραλιακή και περπατάμε δυτικά, ως τη στροφή Εγνατία. Το Θρακικό Πέλαγος ανοίγεται μπροστά στα παγκάκια. Όταν η ατμόσφαιρα καθαρίζει, η Σαμοθράκη διακρίνεται στον ορίζοντα. Εδώ η απόσταση αποκτά σχήμα.

Ένα σύννεφο περνά πάνω από τον ήλιο. Η θάλασσα σκοτεινιάζει και, λίγο αργότερα, μια φωτεινή λωρίδα απλώνεται στο νερό. Η κάμερα δουλεύει ήδη. Αυτή τη φορά δεν λέω τίποτα.

Βλέπουμε τη λήψη. Έχει βάθος, κίνηση, μια αλλαγή που δεν μπορούσαμε να παραγγείλουμε.

«Αυτό είναι», λέω.

Κανείς δεν το απορρίπτει. Το βάζουμε πρώτο στη λίστα και συνεχίζουμε. Για την ώρα πιστεύω πως αύριο έχουμε μόνο να βρούμε κάτι καλύτερο. Η πρώτη μας ανατροπή θα έρθει μόλις καθίσουμε να δούμε τι πραγματικά τραβήξαμε.

Barolo Trattoria. Η ψηφοφορία που χάλασε τη σιγουριά μου

Στη Barolo Trattoria, στην Κανάρη 2, με τον Φάνη Παπαδόπουλο, η πρώτη ημέρα βρίσκει το βραδινό της τραπέζι. Ιταλική κουζίνα στην Αλεξανδρούπολη, ζυμαρικά, πίτσα και μια συζήτηση που ξεκινά ανάμεσα στα πιάτα και καταλήγει να μας αλλάξει το σχέδιο.

Δείχνω την εικόνα από τη στροφή Εγνατία. Ζητώ να ψηφίσουμε. Εγώ σηκώνω το χέρι πριν τελειώσω την ερώτηση. Οι υπόλοιποι κοιτάζονται.

«Δεν σου αρέσει;» ρωτάω τον άνθρωπο πίσω από την κάμερα.

«Πολύ. Αλλά μας δείχνει τι είδαμε. Όχι ακόμη τι μας συνέβη εδώ».

Το χέρι μου κατεβαίνει. Ξαναβλέπουμε τη λήψη. Δεν έχει γίνει λιγότερο όμορφη, αλλά ξαφνικά δεν αρκεί. Η ιστορία χρειάζεται έναν λόγο για να τελειώσει εκεί.

Αλλάζουμε την αυριανή αναζήτηση. Θα ψάξουμε μια ιστορία του τόπου, κάτι που θα μας κάνει να σταθούμε διαφορετικά μπροστά στην εικόνα. Κλείνω τις σημειώσεις. Έχουμε φάει, έχουμε γελάσει, έχουμε διαφωνήσει. Και έχουμε χάσει την εύκολη λύση.

Περισσότερα για Barolo Trattoria

Δεύτερη ημέρα. Το πρωινό που αφήσαμε την κάμερα στην τσάντα

Κατεβαίνουμε στην παραλιακή νωρίς. Ένας ποδηλάτης περνά, δυο άνθρωποι περπατούν πλάι στο νερό. Ακουμπάμε την τσάντα σε ένα παγκάκι. Η κάμερα μένει μέσα.

Χθες κάθε όμορφη εικόνα γινόταν αμέσως υποψήφιο τέλος. Σήμερα κάνουμε πρώτα λίγα βήματα χωρίς να διαλέξουμε τίποτα.

«Και το πρόγραμμα;»

Κοιτάζω την ώρα. «Αυτή τη φορά θα το τηρήσουμε».

Η ομάδα δεν σχολιάζει. Ακούγονται μόνο τα βήματα και το κύμα. Λίγο αργότερα, ο καφές γίνεται η πρώτη απόφαση στην οποία συμφωνούμε όλοι.

ΜΟΚΑ και Φαρούκ. Η περιγραφή πρέπει να περιμένει

Στα ζαχαροπλαστεία ΜΟΚΑ του Χαράλαμπου Κειβανίδη, το πρωινό αποκτά έναν πολύ συγκεκριμένο προορισμό: το Φαρούκ της Αλεξανδρούπολης. Αφράτη σιροπιασμένη χειροποίητη ζύμη, βελούδινη κρέμα στο εσωτερικό και δέκα διαφορετικές εκδοχές επικάλυψης. Η MOKA δραστηριοποιείται στην πόλη από το 1989 και σήμερα βρίσκεται στα χέρια της δεύτερης γενιάς. Το χειροποίητο γλυκό έχει τον δικό του χώρο στο FAROUK Boutique by MOKA, στην Κύπρου 10. Το ΜΟΚΑ βρίσκεται και στην Άβαντος 60, προς τη ΒΙ.ΠΕ. Άβαντα.

Το πιρουνάκι ανοίγει τη ζύμη και φανερώνει την κρέμα. Η κάμερα περιμένει την πρώτη μου φράση. Εγώ δοκιμάζω.

«Λοιπόν;»

Σηκώνω ένα δάχτυλο για να ζητήσω χρόνο. Ακολουθεί δεύτερη μικρή δοκιμή.

«Κατάλαβα. Η παρουσίαση θα γίνει όταν τελειώσει».

Γελάμε και κρατάμε τη λήψη όπως βγήκε. Είναι η πρώτη φορά που δεν ξαναπαίζουμε μια σκηνή για να ακουστεί πιο τακτοποιημένη. Καφές, γλυκό και φύγαμε προς τον Άβαντα. Στο κινητό υπάρχουν ακόμη ερωτηματικά. Στο πρόγραμμα, ακόμη περιθώριο.

Περισσότερα για MOKA και Φαρούκ

Κάστρο Ποτάμου. Η μία ακόμη λήψη που μας κόστισε

Πριν πάρουμε τον δρόμο προς τα δυτικά, κάνουμε την παράκαμψη προς τον Άβαντα. Το Κάστρο Ποτάμου, νότια από το χωριό, ξεχωρίζει από το κάστρο στον λόφο Μποζ Τεπέ. Οι δύο οχυρώσεις επιτηρούσαν τα περάσματα ανάμεσα στην ακτή και την ενδοχώρα της Θράκης.

Οι πύργοι υψώνονται πάνω από το πέρασμα. Το βλέμμα πηγαίνει από την πέτρα στον δρόμο και επιστρέφει. Για λίγο είναι εύκολο να φανταστείς την αναμονή ενός ανθρώπου που κοιτούσε από εδώ μια κίνηση στον ορίζοντα. Στήνουμε το πλάνο από ασφαλές σημείο.

«Το έχουμε», μου λένε.

Ζητώ άλλη μία λήψη. Έπειτα διαφορετικό κάδρο. Έπειτα λίγα δευτερόλεπτα ακόμη.

Ο άνθρωπος πίσω από την κάμερα κοιτάζει την ώρα. «Αν μείνουμε κι άλλο, θα τρέχουμε σε όλα τα επόμενα».

«Εδώ μπορεί να είναι το τέλος. Δεν θέλω να φύγουμε βιαστικά».

Μένουμε. Όταν τελικά μαζεύουμε τον εξοπλισμό, το περιθώριο που είχαμε κρατήσει έχει σχεδόν χαθεί. Η ομάδα δεν κάνει αστεία στο αυτοκίνητο. Δίπλα στη Ζώνη, στη Μάκρη και στις συναντήσεις μας έχουν αρχίσει να εμφανίζονται βέλη και διορθώσεις.

Για πρώτη φορά, η αναζήτηση μιας εικόνας απειλεί να μας στερήσει την εμπειρία που ήρθαμε να ζήσουμε. Το καταλαβαίνω. Δεν το παραδέχομαι ακόμη.

Αρχαία Ζώνη. Η πέτρα έχει κάτι που δεν βάλαμε στο πρόγραμμα

Φτάνουμε στην αρχαία Ζώνη και, αντί να στήσουμε αμέσως, περπατάμε. Τα ίχνη της πόλης απλώνονται δίπλα στο Θρακικό Πέλαγος. Τείχη, σπίτια και χώροι λατρείας σχηματίζουν διαδρομές που κάποτε ήταν η καθημερινότητα ανθρώπων.

Στο ιερό της Δήμητρας, μια αφιερωματική επιγραφή μας δίνει ένα όνομα: Αρχένασσα, κόρη του Κεφάλου. Δεν ξέρουμε όλη την ιστορία της. Ξέρουμε ότι θέλησε να αφήσει μια αφιέρωση. Μπροστά στη θάλασσα, το όνομα κάνει τη μεγάλη απόσταση του χρόνου να γίνει ξαφνικά προσωπική.

Αυτό ψάχναμε από χθες; Μια ανθρώπινη κίνηση που πέρασε στην πέτρα και άντεξε;

Η κάμερα καταγράφει τη στάση χωρίς να ζητήσω δεύτερη εκδοχή. Κοιτάζω την ώρα. Αν προσθέσω και εδώ το «λίγο ακόμη», θα ξανακάνω το ίδιο λάθος.

Προχωράμε προς τη Μάκρη. Τώρα έχουμε κάτι περισσότερο από θέα, αλλά η μέρα δεν έχει ξαναβρεί τον χρόνο που της πήραμε.

Σπήλαιο του Κύκλωπα. Στη σκιά, το φως δεν υπακούει

Πριν κατεβούμε στο λιμανάκι της Μάκρης, πλησιάζουμε το Σπήλαιο του Κύκλωπα από την επιτρεπόμενη πρόσβαση. Η τοπική παράδοση το συνδέει με τον Πολύφημο. Ο μύθος δίνει άλλο βάρος στον βράχο, χωρίς να αποτελεί απόδειξη για τον τόπο όπου εκτυλίχθηκε το επεισόδιο της Οδύσσειας.

Μέσα στη σκιά, το άνοιγμα προς το φως μοιάζει μεγαλύτερο. Μένω στην άκρη, κοιτάζω την πέτρα και ακούω τα βήματα να αλλάζουν ήχο. Η κάμερα καταγράφει την αντίθεση του σκοτεινού βράχου με τον φωτεινό έξω κόσμο.

Ξαφνικά η εικόνα σκουραίνει. Κάποιος από εμάς έχει περάσει μπροστά από το άνοιγμα. Κάνω να ζητήσω να ξαναπάει στη θέση του, αλλά σταματώ. Περιμένουμε να βγει από το κάδρο και κρατάμε τη λήψη.

Βλέπουμε τη λήψη με τη σκιά να περνά και το άνοιγμα να φωτίζεται ξανά. Δεν είναι αυτή που είχα σχεδιάσει. Την κρατάμε.

Στο λιμανάκι της Μάκρης, η χαμένη λήψη δεν ξαναγυρίζει

Κατεβαίνουμε προς τα μικρά σκάφη και το ανοιχτό Θρακικό Πέλαγος. Το παράκτιο πλάνο που είχαμε σχεδιάσει για νωρίτερα έχει αλλάξει. Η φωτεινή πλευρά του κάδρου βρίσκεται πια στη σκιά. Μπορούμε να τραβήξουμε κάτι άλλο. Τη συγκεκριμένη εικόνα, όμως, δεν την προλαβαίνουμε.

Κοιτάζω το σημείο και μετά την ομάδα. Η καθυστέρηση στο κάστρο φτάνει επιτέλους ως εδώ.

«Αν είχαμε φύγει όταν συμφωνήσαμε…»

Δεν αφήνω τη φράση να μείνει μισή. «Το ξέρω. Εγώ ζήτησα να μείνουμε».

Για λίγο κανείς δεν μιλά. Δεν έχουμε χάσει το ταξίδι. Έχουμε χάσει κάτι που θέλαμε και δεν μπορεί να διορθωθεί με μία ακόμη προσπάθεια.

Σηκώνω την κάμερα προς τα σκάφη. Ύστερα την κατεβάζω. «Ας κρατήσουμε τη Μάκρη όπως τη βρήκαμε τώρα». Η ομάδα ξεκινά πρώτη προς το τραπέζι. Τους ακολουθώ.

Τα Φιλαράκια της Μάκρης. Για λίγο σταματά η αναζήτηση

Στα Φιλαράκια της Μάκρης, στο λιμανάκι, με τον Γιάννη Κουινέλη, τα ψάρια, τα θαλασσινά και οι μεζέδες γίνονται η συνέχεια της μέρας δίπλα στο νερό. Οι πρώτες κουβέντες είναι πρακτικές. Ποιος θα καθίσει πού, πού θα μπουν οι τσάντες, ποιος δεν έχει ακόμη νερό.

Τα πρώτα πιάτα φτάνουν ενώ ο άνθρωπος πίσω από την κάμερα καταγράφει ακόμη τη στάση. Ακουμπά τον εξοπλισμό σταθερά για να αφήσει την τσάντα του. Η λήψη συνεχίζεται για λίγα δευτερόλεπτα. Ακούγεται μια κουβέντα, σκεπάζεται από τις φωνές και η εικόνα κόβεται. Δεν ζητώ να την ξανακάνουμε.

Δεν ανοίγω τις σημειώσεις. Αφήνω το φαγητό και την παρέα να πάρουν τον χρόνο τους. Κάποιος θυμάται την τσάντα του EVROSHOP και ρωτά αν έχουμε κρατήσει χώρο για να γυρίσουμε κι εμείς μαζί της. Γελάμε. Η κουβέντα πηγαίνει σε όσα είδαμε και, για λίγο, κανείς δεν προτείνει το επόμενο πλάνο.

Στην επιστροφή η ομάδα έχει ξαναβρεί τη διάθεσή της. Εγώ κοιτάζω τις σημειώσεις. Μένει μία ημέρα. Το τέλος εξακολουθεί να λείπει.

Περισσότερα για Τα Φιλαράκια στο Λιμανάκι

Τρίτη ημέρα. Άγιος Εύπλους και μια διαφορετική αναχώρηση

Πριν φύγουμε ανατολικά για τις Φέρες, στεκόμαστε κοντά στο λιμάνι, στο εκκλησάκι του Αγίου Εύπλου. Χτίστηκε το 1997 σε ανάμνηση του ναού της Αίνου στην Ανατολική Θράκη και συνδέεται με τη μνήμη των προσφύγων της.

Κοιτάζω τη μικρή πόρτα. Εμείς μετράμε τις ώρες ώσπου να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Άνθρωποι που έφτασαν εδώ κάποτε δεν ήξεραν αν θα επέστρεφαν ποτέ στον τόπο τους. Η λέξη «αναχώρηση», που χθες ήταν απλώς μια ώρα στο πρόγραμμα, αλλάζει βάρος.

Η ιστορία του ναού μπαίνει στο αφιέρωμα. Δεν προσπαθώ να την κάνω λύση στο δικό μας μικρό στοίχημα. Αφήνουμε χώρο για τη μνήμη της και συνεχίζουμε. Αυτή τη φορά το πρώτο πλάνο της ημέρας δεν χρειάζεται πρόβα.

Παναγία Κοσμοσώτειρα. Το βλέμμα ανεβαίνει, ο χρόνος τρέχει

Στις Φέρες, η Παναγία Κοσμοσώτειρα μας αλλάζει την κλίμακα. Η ίδρυση της μονής τον 12ο αιώνα συνδέεται με τον Ισαάκιο Κομνηνό. Οι όγκοι του ναού, ο τρούλος και η βυζαντινή ζωγραφική στο εσωτερικό δίνουν στην επίσκεψη βάθος που δεν εξαντλείται σε μια εξωτερική φωτογραφία.

Σηκώνω το κεφάλι. Η ματιά πηγαίνει ψηλότερα από όσο είχα υπολογίσει, και η φράση που είχα ετοιμάσει μένει ανείπωτη. Η ομάδα έχει σταματήσει μαζί μου.

Βγαίνοντας, βλέπουμε τη λήψη. Είναι από τις πιο δυνατές του ταξιδιού. Το χέρι μου πάει στο κινητό για να την ορίσω ως τέλος.

«Θέλεις να διαλέξουμε τώρα ή να δούμε πρώτα όλη την ιστορία;»

Αφήνω το κινητό στην τσέπη. Απομένει το Δέλτα και η επιστροφή στην αγορά της πόλης. Αν αρχίσουμε ξανά τις επαναλήψεις, δεν θα προλάβουμε να ακούσουμε τους ανθρώπους της τελευταίας συνάντησης. Αυτή τη φορά προχωράμε όταν πρέπει.

Δέλτα Έβρου. Η τελευταία ευκαιρία δεν έχει ώρα εμφάνισης

Η οργανωμένη επίσκεψη στο Δέλτα του Έβρου, με τις οδηγίες των ανθρώπων που γνωρίζουν τον υγρότοπο, μας βγάζει σε έναν ανοιχτό ορίζοντα νερού και χαμηλής βλάστησης. Εδώ η κίνηση δεν έρχεται όταν ετοιμαστείς. Πρέπει να είσαι έτοιμος όταν έρθει.

Έχουμε το κάδρο. Περιμένουμε. Τα κιάλια αλλάζουν χέρια. Μια κίνηση στην άκρη του νερού χάνεται προτού τη βρει η κάμερα.

Περνούν λεπτά. Σκέφτομαι τις λήψεις που έχουμε ήδη και τη μία που χάσαμε. Δεν θέλω να φύγουμε ξανά με την αίσθηση ότι λίγο ακόμη θα αρκούσε.

Τότε μια κίνηση πάνω από το νερό μας στρέφει όλους προς την ίδια κατεύθυνση. Ο άνθρωπος πίσω από την κάμερα την ακολουθεί. Σκύβω να δω την οθόνη, σχεδόν έτοιμος να μπω στο κάδρο, και σταματώ εγκαίρως. Τον αφήνω να τελειώσει.

Η εικόνα υπάρχει. Δεν χρειάζεται δεύτερη. Θα μπορούσε να είναι το τέλος που ψάχναμε, κι όμως ζητώ να τη βάλουμε δίπλα στις υπόλοιπες πριν αποφασίσουμε.

Στον δρόμο της επιστροφής γράφω μια καινούργια ερώτηση: «Ποια στιγμή θα μας έλειπε αν την αφαιρούσαμε από αυτό το ταξίδι;» Κάτω από αυτήν αφήνω κενό.

CBD Oil Shop. Η συνάντηση που δεν θα προσπεράσουμε

Στην Ελευθερίου Βενιζέλου 13, μας περιμένει η τελευταία προγραμματισμένη στάση στην αγορά: το CBD Oil Shop του Άγγελου Γονατίδη, με αντικείμενο τα προϊόντα κανναβιδιόλης στην Αλεξανδρούπολη.

Η κούραση έχει αρχίσει να φαίνεται. Θα ήταν εύκολο να κάνουμε μια γρήγορη εισαγωγή, μια εικόνα από τα προϊόντα και να τρέξουμε να τελειώσουμε το αφιέρωμα. Κοιτάζω την κάμερα και θυμάμαι το τραπέζι στον Αη Γιώργη.

Αντί για έτοιμη παρουσίαση, ξεκινώ με δύο ερωτήσεις: τι χρειάζεται να διαβάζει κανείς στην ετικέτα και ποια χαρακτηριστικά πρέπει να γνωρίζει πριν επιλέξει ένα προϊόν. Η συζήτηση μένει στη σύνθεση και στην ενημέρωση, χωρίς υποσχέσεις θεραπείας.

Ακούω ως το τέλος. Δεν διακόπτω για να διορθώσω την πρώτη μου φράση. Βγαίνοντας, ο άνθρωπος πίσω από την κάμερα δείχνει την ώρα.

«Προλάβαμε».

Έχουμε λίγο χρόνο πριν από την αναχώρηση. Ανοίγουμε τη λίστα με τα αρχεία. Αυτή τη φορά θα τα δούμε από την αρχή.

Περισσότερα για CBD Oil Shop

Το τελευταίο πλάνο ήταν ήδη εκεί

Ξαναβρισκόμαστε κοντά στον Φάρο. Στην οθόνη περνούν η φωτεινή λωρίδα στη θάλασσα, οι πύργοι του Κάστρου Ποτάμου, η επιγραφή στη Ζώνη, το άνοιγμα του σπηλαίου, η Κοσμοσώτειρα και το νερό στο Δέλτα. Όλα ανήκουν στο αφιέρωμα. Δεν χρειάζεται πια να τα βάλουμε να ανταγωνιστούν μεταξύ τους.

Φτάνουμε στη Μάκρη. Μια λήψη αρχίζει λίγο στραβά. Κανένα τοπίο δεν βρίσκεται στο κέντρο.

«Αυτό δεν μας χρειάζεται», λέω.

«Μισό. Άκου τι λέει».

Γυρίζουμε στην αρχή. Ο μικρός θόρυβος είναι μια καρέκλα που μετακινείται. Κάποιος ανοίγει χώρο στο τραπέζι. Ακούγεται καθαρά: «Κάτσε κι εσύ».

Ο άνθρωπος που τρεις ημέρες μάς ακολουθούσε πίσω από την κάμερα αφήνει τον εξοπλισμό. Η πρόσκληση είναι για εκείνον. Η εικόνα κρατά ακόμη λίγο, αρκετά για να τον δούμε να μπαίνει στην παρέα.

Κοιτάζω δίπλα μου. «Εσύ το θυμόσουν;»

«Τη στιγμή, ναι. Τη λήψη δεν την είχα δει».

Δεν ζητώ δεύτερη προβολή για να κρίνω το κάδρο. Τη ζητώ για να ακούσω ξανά τη φράση.

Ανοίγω τη σημείωση με το κενό. Αυτή τη φορά δεν γράφω όνομα μνημείου.

«Μας κράτησαν θέση».

Ο Φάρος φωτίζει την παραλιακή. Κλείνουμε την οθόνη και για λίγο μένουμε όλοι στην ίδια πλευρά της κάμερας.

Αχ Ελλάδα, σ’ αγαπώ!

Φωτογραφικές αναφορές τοπίων: Δέλτα Έβρου, Έλλη Άνθη και Παναγία Κοσμοσώτειρα, Dimitris kaliakoudas, CC BY SA 4.0. Οι αντίστοιχες συνθέσεις περιλαμβάνουν αισθητική επεξεργασία και γραφιστικά στοιχεία και διατίθενται με την ίδια άδεια.